In het Bretonse departement Ille et Vilaine is elk weggetje, elk kasteel, elke vestingmuur wel verbonden met een stukje historie. In Ille et Vilaine komt u ogen te kort.

De smaragdkust "Côte d'Emeraude" , die zich uitstrekt van de Baai van Mont Saint-Michel tot Saint Briac, via de plaatsen Cancale met zijn schilderachtige vissershaven, de oude piratenstad Saint-Malo, en de stijlvolle badplaats Dinard, wordt gekenmerkt door de grootste getijdenverschillen van Europa. Precies dat tij is het wonder van de Bretonse kust. Zes meter verschil tussen hoog en laag water is er normaal, maar in de baai van de Mont Saint-Michel kan dat oplopen tot veertien meter. Zoals het gezegde gaat kan een galopperend paard dan zelfs de over de zandbodem opkruipende zee niet voorblijven.

In het binnenland beleeft men alles wat de naam Bretagne oproept aan magie, mysterie en legenden, zoals bijvoorbeeld de tovenaar Merlijn en het woud van Broceliande. Deze verhalen en legenden vol Keltische mythologie zijn ook tegenwoordig nog niet vergeten. U zult steeds dezelfde legenden horen met telkens iets verschillende variaties op andere plaatsen, maar volgens de verteller is het allemaal wel bij hem in de buurt gebeurd. Hij zal u ook zeker een steen of grot kunnen aanwijzen als de plaats waar het zich allemaal echt heeft afgespeeld. Op de Mont Dol zijn achter de kapel de voetafdrukken te vinden van de duivel die daar heeft gevochten met Saint Michel.

De inwoners van Bretagne hebben karakter. Ze zijn niet erg spraakzaam maar als u de juiste snaar weet te treffen zijn ze bijna niet te stoppen en zit u al gauw bij ze aan tafel en wordt er gezongen. Alles vormt een aanleiding voor muziek en liederen waarbij iedereen uitgenodigd wordt om gezellig mee te doen. Er gaat geen week voorbij zonder "festou noz", de nachtelijke feesten waarbij hand in hand wordt gedanst. Dit doorgeven van energie via het dansen is een nog levendige Bretonse traditie. Zulke gastvrije feestmalen onder de sterrenhemel beantwoorden sterk aan de algemene beeldvorming over de Kelten, denk maar aan de smulpartijen in het dorpje van Asterix.

De Bretons zijn Kelten, regelrechte afstammelingen van de Galliers. In de Romeinse tijden woonden zij nog overal, maar later werden ze verdreven door Germanen en Franken. Behalve in Armorica op het schiereiland van Bretagne vonden ze een laatste toevluchtsoord voor hun levenswijze, taal en religie. Onder de Romeinen was in de tijd van Asterix het Amoricaanse Galtie een echt "druidenland". In Middeleeuwse bronnen worden ze beschreven als geleerden, genezers en magiers die konden toveren en de toekomst voorspellen. De leer van de druiden ging in de 6e eeuw moeiteloos op in het groeiende christendom. Vooral de figuur van de godin Ana, voor de Kelten "de grootmoeder van allen", was gemakkelijk over te brengen naar de heilige Anna, de moeder van de Maagd Maria. Dit verklaart de speciale gehechtheid van de inwoners van Bretagne aan Sint Anna.

De keltische invloed blijkt in Bretagne ook uit een uitgesproken voorkeur voor abstracte versieringen.De figuratieve afbeeldingen, van allerlei dieren, een ezel, ramskoppen en zich in bochten draaiende menselijke afbeeldingen, worden vennengd met zeer bijzondere abstracte motieven. Deze voorkeur voor geometrische kunst is terug te vinden in de vormgeving van meubels en het borduurwerk van de bretonse klederdracht.